We laten Apple Acres achter ons op weg door het mooie landschap van Kent naar Ightham Mote. Een goed bewaard gebleven kasteel (waarschijnlijk omdat het vrij afgelegen ligt). Het eerste deel van het gebouw dateert uit 1330 en in iedere volgende eeuw is er wel een stuk bijgebouwd in de stijl van die tijd. Het kasteel is omgeven door een echte slotgracht waar heel wat water door stroomt.

Er is voor ons zelfs een Nederlandse versie van de geschiedenis van het kasteel. Wij krijgen te horen dat het niet gewenst is binnen te fotograferen. Dat doen we dan ook maar niet.

Het interieur is voorzien van prachtige houten lambrisering. In bijna iedere kamer is wel een open haard en een aantal worden gebruikt om het voor de vrijwilligers en de bezoekers aangenaam te maken. We zien de ontvangstkamer maar ook de kamer van de butler. In zijn kamer zit een aparte ruimte voorzien van een dikke stalen deur waar vroeger het zilver werd bewaard. Op de bovenverdieping zien we slaapkamers en een echte badkamer. Er is ook een kapel. Hier wordt onder andere het "Victoria kruis" bewaard dat door een zoon van de vorige eigenaren verdiend is wegens bewezen diensten in de eerste wereldoorlog die hij met de dood moest bekopen.  Er is ook een zit-slaapkamer van de laatste eigenaar te zien. Deze eigenaar heeft het kasteel met tuinen in 1965 aan het nationale erfgoed geschonken. In een aparte ruimte zien we een mooi antiek snookerbiljart. De tuin vinden wij niet zo bijzonder. Alles ziet er wel keurig onderhouden uit.

Onze volgende bestemming is Knole, een oud paleis koning Henry VIII. Het werd bewoond door de bisschop van Canterbury. Later is het door de familie Sackville opgeknapt, zij wonen er al 400 jaar. Het paleis ziet er enorm groot uit met een park van 1000 acres er om heen. 

Binnen in het paleis is het erg donker om de vele schilderijen en meubelen te beschermen. We zien kamers en slaapkamers, volgestopt met oude, zeer versleten, stoelen, tapijten en afbeeldingen van joostmagwetenwie. Het kan Wim niet echt bekoren. Ik geniet er wel van. Zeker van de slaapkamer die oorspronkelijk van koning Henry VIII is geweest. De slaapkamer werd altijd in orde gehouden maar helaas heeft de koning er nooit gelogeerd. Het goud en zilver blinkt je tegemoet. De kamerverlichting was net als vroeger, toen uitsluitend kaarsen werden gebruikt. Ik moest om de teksten te lezen (ook hier een Nederlandse versie) wel steeds de kamer verlaten.

Na dit bezoek gaan we naar onze volgende camping in Lindfield. Na installatie op de camping ontdekken we dat we in de aanvlieg route van het vliegveld  Gatwick liggen, af en toe passeren de vliegtuigen om de 40 seconden behoorlijk laag over! Gelukkig stopt het vliegverkeer om 22.00 uur, zodat we goed hebben kunnen slapen, maar 's morgens vanaf 6.30 uur waren ze weer present.

We laten Canterbury achter ons en rijden door de provincie Kent naar het zuidwesten richting Ashford. Het landschap is heuvelachtig. We rijden door dorpjes afgewisseld door stukken bos en velden waar het koolzaad volop in de bloei staat. De wegen zijn erg smal en de struiken en bomen staan dicht langs de weg. Op de wegen door de dorpjes staan vaak ook nog auto's geparkeerd terwijl het voor onze begrippen toch al smalle wegen zijn. Denk daar onze brede camper bij en je begrijpt dat het voor Wim hard werken is. Gelukkig kan ik altijd heerlijk rond kijken en genieten. Na Ashford gaan we richting Royal Tunbridge Wells. Bij Sissinghurst gaan we het kasteel en de tuinen van Sissinghurst castle bekijken. Vriendelijke vrijwilligers wijzen ons de parkeerplaats voor de camper. Bij de informatiebalie nemen we een abonnement op de National Trust, een organisatie die alle gebouwen en tuinen die behoren tot het nationale erfgoed, beheren. We rekenen hier 95,50 pond af maar daarvoor krijgen we in alle tuinen, kastelen, kerken en parkeerplaatsen in heel Engeland en Wales onbeperkt gratis toegang (een entree pp is al gauw 10 pond!). Dat is snel terugverdiend.

Van het kasteel zijn de toren, de drogerijen en enkele stallen bewaard gebleven. Het kasteel heeft in de vorige eeuwen ook als gevangenis voor wel 1000 Franse soldaten gediend. Er is weinig van de gebouwen overgebleven. In 1930 hebben de schrijfster Vita Sackville-West en haar man de resten gekocht en voor een deel opgeknapt. Het aanleggen van de tuinen was hun lust en hun leven.  De tuinen, slotgracht, velden en vijvers worden door acht hoveniers en vele vrijwilligers bijgehouden. In de vijvers wemelt het van de vissen. We hebben nu onze eerste Engelse tuin bekeken en we gaan er nog veel meer bezoeken.
We rijden naar onze camping in de buurt van Tonbridge. De camping ligt in een appel boomgaard. De bomen staan volop in bloei. We staan maar met vier mensen op de camping, buiten ons alleen engelsen.

We maken vandaag een rondrit naar de noord- en oostkust van de provincie Kent. We rijden van Canterbury naar Whitstable aan de noordkust. We vervolgen onze weg langs de kust richting Herne Bay. Er zijn mooie huizen te zien die uitkijken over de zee. Er is wel strand maar niet zo breed als bij Goeree. Voor onze koffiepauze gaan we lekker op een bankje zitten. Het is vreemd maar we ruiken niet het zeewater maar wel een heerlijke bloemengeur. Er staan veel bomen volop in de boei. Ze hebben hier blijkbaar niet zo veel problemen met windmolens die in zee geplaatst zijn want we zien er heel wat staan.

Op de borden lezen we dat het 30 windmolens zijn die 100.000 huishoudens voorzien van electriciteit. We rijden verder richting Reculver waar de resten van een Romaans fort te zien zijn.. Er is een groep scholieren ( in uniform) die wacht tot ze weer weg mogen.

De rit gaat verder naar Margate, Ramsgate, Sandwich, Deal en St. Margaret's at Cliffe. We willen de witte kliffen bekijken. Vanuit de boot hebben we ze al gezien maar nu willen we ze vanaf de kust bekijken. Onze wandeling heeft als vertrekpunt de kust boven de aankomstplaats voor de vele ferry's. Het is een flinke wandeling richting de vuurtoren maar met dit prachtige weer is het geen straf. Na een tijd hebben we een mooi gezicht op de witte krijtrotsen. Ook hier zijn de meeste wandelaars net als wij, "grijs op reis".
In de haven ver beneden ons is het een komen en gaan van de ferry's.
We rijden terug naar de Park and Ride bij Canterbury.

We zijn vanmorgen om 10 uur richting Calais gegaan. Het vinden van de juiste terminal en het  inschepen ging eigenlijk heel eenvoudig. Stipt 12.15 uur vertrokken we richting Dover.
Het was erg rustig aan boord. De boot was bij lange na niet vol.

 Na zo'n 1,5 uur zagen we de witte kliffen bij Dover en even later reden we aan de linkerkant van de wegen naar Canterbury. Toch wel apart, dat links rijden. Gelukkig zit je in een camper hoog zodat je een goed overzicht over de weg hebt.
Na zo'n 20 minuten arriveerden we al bij de camperplek in Canterbury, een "park and drive" parkeerplaats met een speciale hoek voor campers. We waren nog vroeg in de middag (in Engeland is het een uur vroeger dan in Nederland) dus we besloten de stad meteen te gaan bezichtigen. Het aardige van zo'n "park and drive" plaats is dat er zeer regelmatig (elke 8 minuten) bussen vertrekken van de locatie naar de binnenstad die op vertoon van je parkeerbewijs  niets  kosten.

We hebben eerst het oude deel van de binnenstad bekeken met typische winkeltjes en gebouwen en een mooi park met kasteel waarin het stadsbestuur bleek te resideren. Het park is fraai te noemen en bezit een paar enorm omvangrijke (en dus oude) bomen.  En natuurlijk de kathedraal. Die hadden we allebei al eerder gezien maar het is toch de moeite waard om nogmaals een bezoek er aan te wijden ondanks de hoge entreeprijs, 10,50 pond pp. Gelukkig werden wij aangezien voor bejaarden(!) en konden we er voor 9,50 pond pp in.

Na een uurtje rondgekeken te hebben gingen we terug naar de binnenstad waar we op een Frans(!) terras, de Moulin Rouge, Engelse koffie en cake hebben genuttigd. Daarna zijn we nog in een tweede park aan de rand van de oude binnenstad geweest, dat vol studenten en ouders met kleine kinderen was en hebben we op een deel van de muur rondom de stad gelopen.
Toen waren we moe en wilden we met de Park and Drive bus terug. Hij stond al klaar dus wij snel erin gestapt................ Tot we wegreden en we een tweede identieke bus eveneens zagen wegrijden! Toen viel de penny! Er zijn meer Park and Drive stations aan de buitenkant van Canterbury en wij zaten dus in de verkeerde bus. Aan de reacties van de mede buspassagiers af te lezen was onze vergissing geen bijzonderheid. Er werd wat om gelachen. Geen nood, we zijn blijven zitten tot het eind en toen weer meegereden naar de binnenstad om daar vervolgens de juiste bus te nemen.

Zo, daar zijn we eindelijk. We hebben pas nu (24 april) internetverbinding. Dat is in Engeland best wel een probleem, blijkt. Alleen in sommige zaken kun je vrij internetten, op campings is het een probleem.
Enfin, we zijn op 2e paasdag vertrokken naar Frankrijk. Een dag eerder dan gepland maar dat is omdat we ontdekten dat we al om 12.15 uur zouden vertrekken uit Calais met de boot naar Dover (we hadden steeds 13.30 uur in gedachten, maar dat is voor de terugreis). Omdat je minstens een halfuur voor vertrek moet inschepen en de rit er naartoe vanaf Sommelsdijk zo'n 3,5 uur duurt  (als je tenminste geen files tegenkomt op het vroege uur van vertrek) leek het ons verstandiger een dag eerder te vertrekken.
We zijn dus tweede paasdag 's middags vertrokken naar Gravelines, een plaats zo'n 20 km van Calais. We kenden deze camperlocatie nog van vorig jaar. De reis verliep voorspoedig en rond 4 uur waren we gearriveerd. Een mooi plekje aan de haven.
Morgen hebben we alle tijd om de boot te halen.