Vandaag staat eerst de stad Gloucester op het programma. We vinden gemakkelijk een parkeerplaats en we gaan op pad om de kathedraal te bezoeken. De kathedraal is in de 14e eeuw gebouwd, het is heel groot en er zijn veel beelden en schilderijen aanwezig. Ook het graf van koning Edward II vinden we hier. Het oostelijke kerkraam is het grootste venster met middeleeuwse glas-in-loodramen ter nagedachtenis aan de slag bij Crecy. We lopen door de kloostergang richting de kloostertuin en zo weer naar binnen. We lopen verder de stad in over twee loodrechte assen, autovrije erfgenamen van de Romeinse wegen. Het punt waar de assen elkaar kruisen heet "The Cross". We zien er enkele mooie woningen zoals het voormalige huis van een bisschop, nu in gebruik als Folk museum, en een mooi vakwerkhuis waar het standbeeld van keizer Nerva staat. Alle andere gebouwen zijn ingericht als winkels. Onderweg worden we verrast door een stel toneelspelers die een toneelstuk aanprijzen.
Onderweg kopen we een heerlijk vers brood en we gebruiken de lunch in de camper.
We gaan verder richting Chepstow, Newport, Cardiff, Port Talbot en Swansea. We willen naar een camping op het schiereiland Swansea maar bij Swansea zien we ons genoodzaakt onze plannen te wijzigen. De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel maar er staat ook een flinke wind. Onze camping zou aan de kust liggen (zonder beschutting van bossages) en wij zagen ons al op een open vlakte staan met alleen de wind als gezelschap. We gaan naar een camping een heel stuk landinwaarts zodat we de wind kunnen ontlopen. We koersen naar Llandovery, midden in Wales. Op de camping aangekomen is er gelukkig nog een verharde plaats want ze durven ons geen plaats op het gras te geven (te veel regen). Het is een camping zonder poespas maar wel met een goed voorzien toiletgebouw. We zijn blij dat we op de camping zijn. Opvallend genoeg is het heel druk op de camping, maar voornamelijk vaste bewoners. Maar we staan hier wel met drie Nederlanders.

We maken vandaag een rondrit in de omgeving. Deze streek wordt de "Cotswolds" genoemd. In deze streek zijn op het platteland de huizen van een gelige kalksteen gemaakt. Ook de muurtjes in de weilanden zijn van dezelfde steensoort gemaakt. De streek staat ook bekend om zijn schapen. De wol van de schapen heeft in het verleden veel geld opgeleverd (waarschijnlijk nu nog). Er heeft om die reden ook geen industrialisatie plaatsgevonden zodat het landschap er nog authentiek uitziet. Ons eerste bezoek is aan de plaats Broadway waar een grote (lelijke) toren staat, gebouwd in 1800. Het is een 312m hoge toren met kantelen. Je kunt de toren beklimmen om een mooi uitzicht te hebben maar de toren staat op een berg waar je zo ook al een mooi uitzicht hebt.

We waaien bijna uit onze jassen maar het is in ieder geval droog. In de buurt blijkt ook een atoombunker te zijn die in het weekeinde te bezichtigen is maar helaas is het pas vrijdag en kunnen we de bunker niet bezichtigen. De tocht gaat verder naar het plaatsje Chipping Campden. Ook hier zijn alle huizen gebouwd met het gelige kalksteen. In de Highstreet staan nog de oude huizen maar verderop staan vooral grote dure huizen. In het midden van het dorp staat de overdekte markt uit 1637. We gebruiken de lunch in een tearoom, een echte oude zaak met een aparte hoek met een oude kachel, een laag plafond maar wel sfeer.

 

De St. James kerk moet een van de mooiste "wolkerken" uit de streek zijn. De naam "wolkerk" is ontstaan doordat de rijke wol handelaren geld schonken om de kerk te laten bouwen. Het ziet er sober uit, geen poespas of veel versieringen. Wel is in de kerk een praalgraf van Sir Baptist Hicks en zijn vrouw te zien.In het opschrift konden we lezen dat de fam. Hicks veel geld aan de armen heeft geschonken.
Onze tocht gaat verder naar Hidcote Manor Garden. We treffen het want het is zelfs heel zonnig. Deze tuin is aangelegd in de 20 e eeuw. Het heeft uitgestrekte gazons en lange borders afgewisseld met "tuinkamers" waar allerlei bloemen door elkaar staan. Het is een andere tuin dan we tot nu toe gezien hebben. Meer een tuin uit onze tijd maar dan groot. We genieten van de doorkijkjes. Het is voor de eerste keer dat we in een tuin Nederlanders tegenkomen en nog wel een hele buslading vol.

Na dit bezoek rijden we via een mooie weg naar de camping. Onderweg krijgen we een goed beeld van de streek. Het is hier erg heuvelachtig en je hebt prachtige vergezichten.

De regen komt met bakken uit de lucht en we besluiten naar een stad te gaan. Bristol moet het worden. Via de M5 rijden we naar Bristol. Daar komen we al om 11.30 uur aan maar we mogen pas na 12.00 uur op de camping. Wim gaat even kijken en hij komt terug met de mededeling dat de camping wel 31 pond kost en voorzieningen ho maar. Wij passen direct ons programma aan en gaan nu op weg naar Cloucester en Cheltenham. Even boodschappen doen bij een grote supermarkt en dan naar de camping. We gaan naar een camping in Cheltenham voor een prijs van 14 pond, bovendien zijn de voorzieningen prima. We installeren ons en nemen de bus naar het centrum van Cheltenham. Het is inmiddels droog!  Cheltenham was in de 18e eeuw een kuuroord maar het genezende water is verdwenen. Een deel van de stad is genoemd naar de Franse stad Montpelier. De namen van de straten verwijzen naar de Franse stad. Ook de smeedijzeren balkons aan de huizen zijn een eerbetoon aan de Franse architectuur. Hier zijn de huizen groot en goed verzorgd terwijl verderop in de stad het mooie verdwenen is. Er zijn wel heel wat winkels maar klanten zien we er niet. Ook in deze stad zien we bedelaars (met hond) en typische figuren, maar blijkbaar hoort dat bij een stad. We dachten de oude Townhall te kunnen bekijken maar er blijkt een jeugdfestival te zijn. We nemen de bus weer terug naar de camping. 's Avond gaan we te voet naar een Indisch restaurant in de buurt. Het is een heel grote zaak en we zitten er wel met 6 mensen.. Blijkbaar moeten ze het hier van het weekeinde hebben. Het eten was goed.

Als wij de parkeerplaats in Tintagel verlaten is het nog erg stil in het dorp. We gaan wel op pad met echte koekjes uit de streek, Cornisch Fairings ( koekjes met gember). De wind is iets minder maar zonnig is het zeker niet. We rijden richting Camelford om van daar een grotere weg te kunnen nemen. Via Bude en Bideford rijden we naar Barnstaple. Af en toe zien we een glimp van de oceaan aan onze linkerzijde. In Barnstaple vinden we een picknickplaats voor de lunch. Na de lunch rijden we dwars door het Exmoor National Park op weg naar Dunkery  Beacon. Dat is een berg van 530 m. hoog.

Je kunt er naar de top wandelen om te genieten van een weids uitzicht. Je zou dan zelfs zeven graafschappen moeten zien. We rijden zover mogelijk met de camper maar het wandelen zit er vandaag niet in, het weer is te wisselvallig. Het uitzicht is zo al mooi. Veel wilde beesten komen we niet tegen. We zien wel een paar paarden die zich van niemand wat aantrekken. Of wij nu werkelijk de zeven graafschappen gezien hebben is ons niet duidelijk want wij weten niet waar het ene graafschap begint en het andere eindigt. Bij Lands End zagen wij mensen met een muts op (aanstellers dachten wij) maar ook hier zien we weer mensen met een muts de omgeving bekijken. Onze mutsen liggen natuurlijk gewoon thuis in een lade. We dalen af van de top en we belanden op een absoluut smalle weg. De camper past net tussen de struiken. Gelukkig komen we geen tegenliggers tegen. De wegen kunnen hier behoorlijk steil zijn, zowel opgaand als dalend. Waarschuwingsborden vinden ze hier overbodig, zoek het zelf maar uit.
 We belanden uiteindelijk op een gewone weg met af en toe zicht op het Bristol Channel. We rijden via Minehead en Williton naar Bridgwater waar de door ons uitgezochte camping ligt. Zoals altijd is de campingvrouw (bijna altijd vrouwen) heel vriendelijk. Je kunt zelf een plaats zoeken, geen probleem. Zoals op de meeste campings staan we op grint. Het zou een rustige camping moeten zijn maar de snelweg loopt er wel vlak langs.

We trekken verder. Eerst naar Lands End, het meest westelijke puntje van Engeland.
Wat een kermis hebben ze daar gemaakt! Bij de entree al meteen een aantal(!) bioscoopzalen waar 3D films van King Arthur worden vertoond. Verder speelzalen voor kinderen en volwassenen...

 Buiten zijn wandelingen langs de kliffen en rotsen, een soort boerderij waar allerlei activiteiten gedaan kunnen worden met beesten en een wereldberoemde richtingsbord waar je niet pal naast mocht staan om foto's te maken omdat een fotograaf er zijn inkomen mee moest voorzien.

Het was er winderig en fris met af een toe een regendrupje. We hadden geen zin in een lange wandeling langs de kliffen dus waren we na zo'n drie kwartier al uitgekeken.

We rijden verder langs de kust van Cornwall via St. Just en St.Ives. Een paar leuke havenplaatsjes.Onderweg steeds korte regenbuitjes en veel donkere wolken met af en toe een zonnestraal. We komen ook nog een kudde koeien tegen op de weg.

 

Via de A30 rijden we noordoostwaarts. Dan via Wadebridge  naar Tintagel. Hier moet een zeer oud postkantoor staan. We hebben het uiteindelijk gevonden. Het bestaat uit de woning van het gezin van de postambtenaar met natuurlijk het oude postkantoor.......tenminste dat is wat je er zou verwachten. De woning is gerenoveerd en ingericht met meubelen uit de omgeving omdat de oude inventaris was vernietigd, van het oorspronkelijke postkantoor hadden ze een verkooppunt van allerhande souvenirs gemaakt. Van een echt postkantoor was niets meer terug te vinden. Wat een afknapper.

We zetten de camper op een parkeerterrein vlakbij waar we overnachten. Het is harder gaan waaien en 's nachts worden we schuddend in slaap gewiegd.

Maandag......wasdag! En behalve wassen hebben we niet veel gedaan. Het regende bijna de gehele dag, af en toe plensbuien. We hebben nog even een wandeling door het dorp gemaakt en hebben onszelf getrakteerd op een maaltijd in een dorps inn. Door de regen terug naar de camping. 's Avonds en 's nachts heeft het gegoten.  We keken jaloers naar het mooie weer op bevrijdingsdag in Nederland.

Vandaag willen we wat kilometers maken. Daarom maken we gebruik van de grotere wegen. We rijden van de camping bij Lostwithiel via St. Austell, Truro naar Falmouth. Daar nemen we de weg naar Helford River waar de tuin  van Glendurgan ligt. Deze tuin is in 1820 ingericht door de quaker familie Fox. De tuin ligt in een vallei en er is de invloed van de warme golfstroom, kortom genoeg ingrediënten voor een prachtige bloemenpracht. De familie Fox was in het gelukkige bezit van 12 kinderen. Om de kinderen te vermaken ontwierpen ze een doolhof. Ook nu nog beleven zowel kinderen als volwassenen daar veel plezier aan.

Bij de intree heeft Wim eerst een foto gemaakt van een Austin Martin uit de jaren 70(?) met de initialen JB. Je zou bijna denken: James Bond, want die heeft ook eens in zo’n ding gereden. Prachtig!

We kregen een kleine plattegrond mee zodat je makkelijk je keuze kunt maken hoe je de tuin wilt bekijken. We hebben al enkele mooie tuinen gezien maar hier zagen we toch een geweldige bloemenpracht. En dat niet alleen, het rook ook heerlijk naar de verschillende bloemen.  In de tuin waren weer veel azalea’s, camelia’s, blue bells en enorm grote rododendrons te zien. Daarnaast prachtige bomen waaronder ook tropische soorten. De foto’s op de blog geven een kleine impressie. Er was een behoorlijk niveau verschil in de tuin. Het doolhof (maze) werd goed gebruikt, ook door ons. We hadden op een bepaald moment een stel kinderen dicht achter ons lopen want Wim kon over de hagen heen kijken waarheen we moesten lopen. Dat hadden die kinderen snel door.

                         

  

 

  

De tuin liep af naar de zee waar op het rotsachtige strand lekker geluierd werd.

We moeten toch de mooie tuin achter ons laten. We gaan weer via de grote weg via Helston naar Penzance. Daar zien we voor de kust de Engelse versie van Mont St Michel (Frankrijk)  liggen alleen heet het hier St. Michael Mount. 

We rijden nog een klein stukje verder naar St. Buryan, daar kiezen we na lang beraad een camping.

Inmiddels zitten we helemaal in het zuidwesten van Engeland  op 6 miles van Lands End.